Alay
güya... dediler; "hayat kolay"
yalan, iftira, boş söz bunlar!...
ne sanıyor beni, konuşanlar?
esiri olduğum yalnızlıktı aslolan,
hayat; güldürmeyen bir komediydi,
saf hilkati acıdan!
ve tüm bunlara rağmen;
günler, geceler boyu şu hayatla ben,
yalnız başıma geçmeye devam ettim alay!
lakin, hakikat farklıydı sanılandan;
gülümserken ağlayanlardan idim daima.
sebebi ise "yaşıyor" gösterebilmekti benliğimi,
her gün biraz daha fazla...
