Sen...
Sen ki benimdin hem kara toprağın,
Anamdan yadigâr ak yorganımsın
Sensin rızıklandırıldığım aşım
Yıldızlara merdiven dayamışım
Sen Arza sığmayıp taşan benliğim,
Yolunda ben gençliğimi tükettim.
Ruhuma tercüman olasın sesim,
Ben Rahmana Senin ile hamdettim.
**
Sen Asla şaşmayan gecem, gündüzüm,
Uçurtmama kucak açan gökyüzüm
Sendin bülbüle naz eyleyen gülüm;
Kokun gönlüme düştü. Ey sündüzüm!
Sen ki... Rahmettin ve yüklü bulutum,
Şükrüme sen sebep oldun, yağmurum!
**
Sendin bu karda kışta ihtiyacım,
Dondan sakındığım o son anım
Ah sen! Yazın hayat bulan ecelim
Ölsem de endişeli değilim; bilirim
O bir gün, elbet diriltileceğim.
Sen evet sen! Bahşedilen nimetim;
Hayatımsın benim, varlık sebebim
Benimsin ya! Bir kez daha şükrettim.
