Bir gün, takvim yapraklarının sessizce düştüğünü fark edeceksin. Her sabah uyandığında sana ait olduğunu sandığın zamanın, aslında avuçlarının arasından kum gibi aktığını... Ve o gün anlayacaksın ki, gelecek sandığın her gün, fark etmeden boşa geçmiş.
Bir gün, koşuşturmanın içinde ertelediğin gülümsemeler, söyleyemediğin sözler, bakmaya üşendiğin manzaralar ve sarılmaya vakit bulamadığın insanlar zihninde birer gölge gibi belirecek.
Ve belki de en çok, yaşamak için beklediğin o “yarın”ların hiç gelmediğini fark ettiğinde ürpereceksin.
Bir gün, “zamanım var” dediğin anların aslında hayatının en değerli anları olduğunu anlayacaksın. O an, keşke’lerin göğsünde ağır bir taş gibi duracak.
