Neydi mutluluk? İçtiğin bir fincan kahveydi, İki ders arasına sıkışmış bir boşlukta... Yürümekti yağmurda, Huzurun verdiği tebessüm dudaklarında, İnsanların garip bakışları altında... Alıp başını gitmekti, Aldırmaksızın geceye, gündüze...
Neydi mutluluk? Kaygısını duymamaktı şimdiden geleceğin, Olduğun gibi olmaktı, Duymaksızın sormadığın fikirleri, Yaşamaktı inandığın gibi, hissettiğin gibi... Acı da mutluluktu, öfke ve kızgınlık da, Duyguydu, histi mutluluk, Bazen ağlayabilmekti doyasıya...
Neydi mutluluk? Gecenin karanlığındaki şehrin, Rengârenk ışıklarıydı, irili ufaklı... Bazen yakınlıktı mutluluk, bazen uzaklık, Bazen sonbaharın hüznüyken, Rüzgârın savurduğu yaprakken, Bazen bembeyaz karın şehri kaplamasıydı, Bazense yerinden sarsılmaz, görkemli bir bina...
Sadece hissedebilmekti mutluluk, Yaşama sevincini tüm ruhunla...
