Ben zaten hep tek başınaydım.
Yalnızlık, bana miras kalmış bir kader gibi, damarlarımda dolaşırdı.
Birİhtimal yazgıydı benimkisi; ipleri birbirine dolanan, çözülmek bilmeyen.
Her adımda biraz daha sıkışan, her nefeste biraz daha derine işleyen.
Kalabalıkların içinde bile sessiz bir gölgeydim ben.
Kimsenin fark etmediği, ama kendi yükünü en çok hisseden.
Bir bağ kurmak istedim belki, ama ellerim hep düğümlere çarptı.
Sözlerim düğüm düğüm boğazımda kaldı, gözlerim ise sessiz çığlıklarla doldu.
Hayat bana hiçbir zaman düz bir yol sunmadı;
hep eğrili, hep bükümlü, hep kendi labirentinde kaybolmuş.
Ve ben, o labirentin tam ortasında,
kendi yalnızlığımla en sadık dostum gibi yaşamayı öğrendim.
Belki de gerçek özgürlük, iplerin çözülmediği yerde
kendi düğümünü kabul etmekti.
Belki de yalnızlık, en derin sahiplenişti.
Ve belki de ben, hiçbir zaman çözülmemesi gereken bir yazgının
sessiz şiiriydim.
