"Yazarın görevi, görünmeyeni görünür kılmaktır. — James Baldwin"
"Yazarın görevi, görünmeyeni görünür kılmaktır. — James Baldwin"
iskenderun’da hatay tarihini araştırma alanında bir ilk gerçekleşti: tarih yapanlar tarih de yazdı: hatay’ın anavatana katılış mücadelesi; kurtuluş öncesi ve sonrası kitaplaştırıldı. bunu kınalıkuzular, mehmetçikler gerçekleştirdi...
O zaman kurmaca bir eserle, bir gazete haberi ya da tarih kitabı arasında ne fark vardır? Onlar da sözcüklerden oluşmaz mı? Ve onlar da, anlatının yapay zamanı içinde gerçek zamanın sınırsız sağanağını kapsamazlar mı? Neyin gerçek olduğuna yaklaşırken zıt yapılar söz konusudur: Roman yaşama baş kaldırırır ve çiğner
Bir akşam vaktiydi. Dostumla söyleşi içindeydik. Az sonra gün İda'nın batısından süzülecekti. Uzak Doğu felsefesiyle çok yakından alakalı dostum, gözlerimin içine bakıp "Osho'yu tanıdın mı?" diye sordu. Yutkundum önce. Belleğimde evirdim, çevirdim, Osho hakkında bir bilgi belleğimin arşivine atmamıştım. Dostuma gülümsedim. "Osho'yu sen tanıdın galiba, onu anlatır mısın
engelsizerisim.com adresinde yayınladığım bir inceleme yazısı.
Roman yazarı Frank McCourt, ailesi ile birlikte, o yıllar bütün dünyada yaşanan büyük ekonomik krizin pençesi altındadır. Yoksulluk ve yokluk nereye giderlerse onlarla beraberdir.
Ailesi, yeni umutlarla Yeni Dünya denilen Amerikaya göç etmiştir. Yazar, New Yorkta dünyaya gelir. Ancak babasının içkiye düşkünlüğünden dolayı iş bulamaması ve
Yasnaya Polyana’da dünyaya gelen Tolstoy çok zengin bir ailenin üyesiydi. Babası bir kont ve çok varlıklı bir insandı. Hayatının ilk yıllarında ait olduğu sosyal zümrenin ayrımında olarak yaşamış ve bu zümrenin tüm ayrıcalıklarını yaşamıştır...
Bazı zamanlar,bir kısım duygu ve düşünceler dilimizin ucuna kadar gelir de bir türlü kelimelere döküp söyleyemeyiz onları…Ruhumuzdaki kıvılcımları dile getirmede sözcükler kifayetsiz kalır.
Palto’nun bir başyapıt niteliği kazanmasının nedenlerinden biri de gerçekliğinin yanında gerçeküstü, fantastik bir sonla bitmesi olduğu açıktır. Ölmüş olan memurun hayalet olarak şehrin belirli yerlerinde görülmesi ve insanların sırtlarından paltolarını almaları gayet çarpıcıdır. Bu fantastik sonun bir nedeninin de insanların zor şartlarda edindikleri nesnelerin, eşyaların onların hayatında çok
Eğitimci Şair Yazar Yusuf Dursun Hoca İle Şiir Edebiyat Üzerine Söyleşi
Ey insanlar sizlerden ne kadar da çok şey öğrenmişim. Tüm insanların, mutluluğun gerçekleri görmekte saklı olduğunu bilmeden, dağların zirvesinde yaşamak istediğini öğrendim.
Aile içi ilişkilerde, büyük kente göçle gelmiş, bir ucu Anadoluya uzanan, o yıllardaki sosyolojik yapıyı da gözlüyoruz bu öykülerde.
Bu kitapçıkta 1980 sonrası bazı sanatçılara ait 50 eserin özeti vardır.
Türk hikâyeciliğinin altın kuşağının son yıldızı olarak görülen Vüs’at O. Bener geçtiğimiz aylarda hayatını kaybetmişti. 83 yaşında hayata veda eden bu değerli kalem, hikâyeyi şiire yaklaştırmıştı. Uzun ömrüne rağmen az sayıda hikâye yazmıştı. Mükemmeliyetçi bir sanat anlayışına sahipti. Az ve öz yazmayı ilke edinmişti. Kelimeleri yerinde ve tabir
Hafız İsmail coşarı anlatan bu yazıya internette okudum ve çok etkilendim sizlerinde okumasını istedim hani kendini değişik şekillere lanse eden , televizyon kanallarını dolaşan çorbasında bazı din adamları var ya onlar gibi değil , devlet memuru ve dört dörtlük bir insan okumanızı istedim…! Mübarak üç aylara girdiğimiz bu
Z. Nesrin İnankul, uzun zamandan beri tanıdığım bir edebiyat ve şiir dostudur. Hem de çok iyi bir şair. Geçmişte kendisiyle şiir konusunda düşünce alışverişinde bulunurduk. Bu konuda düşüncelerimiz tam olarak uyuşmasa da, varmak istediğimiz hedef şiirin en güzelini yazmaya yönelikti.
Bir sabah erkenden olanlar olmuş. Küçük Kara Balık, annesini uyandırıp şöyle demiş: Anneciğim, burada daha fazla kalamam, gitmeliyim!
Seksenine merdiven dayadığı bir dönemde aramızdan ayrılan Bener, yaşı ileri bir safhada olmasına rağmen hayal kurmaya ve kurduğu hayalleri okuyucularıyla paylaşmaya devam ediyordu. Hayattan elini eteğini çekmemişti, nefes aldıkça hayat yaşanmaya değerdi. Onun hayata bakışı sevgi ve hoşgörü temeli üzerine bina edilmişti. Doğrusu da bu değil miydi zaten.
