Şiir > Soyut
karamsar
... ve Mesafelerle Sınırlı
Sonsuzluğun kirli ve dipsiz boşluğunda / Parıldayan karanlık ile /
karamsar
Anıların Çığlığı
Yalnızdım rüyalarımda, baykuş kanatlarımda.. / Karanlıktı içime doğan güneşin ışıkları, /
üzgün
^^deliriyorum^^
Balkonundayım aklımın sınırlarının / Aşağı sarkıyorum çatımdan akan gözyaşlarıma aldırmaksızın /
üzgün
Basit Değil Komplike
“Bu aşkın hikayesi yazılamaz aslında. Hikayeler giriş, gelişme, sonuçtur çünkü. Bizim öykü şekerlendi. Girişti, gelişti, çok
olumsuz
Cam Kırıkları
İyi toplayamamışsın masayı giderken / Sevgi kırıntıları bırakmışsın kalbimde /
nostaljik
Her aşka bir şair düşer
Upuzun bir geçişte duruyorum, / Bir otobiyografide zehirlenirken düşlerim, /
üzgün
İstanbul... Yüzüne Bakmaya Utanıyorum
saçlarını tarıyorum İstanbulun, / gözlerinden öpüyorum. / bir tuhaf utanış
olumsuz
Korkularımdan Korkuyorum
KORKULARIMDAN KORKUYORUM! / Tümcelerim binbir parça dağılmış! / Kırık dökük
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku