"Yazmak, konuşmadan söylemenin yoludur. — Jules Renard"
"Yazmak, konuşmadan söylemenin yoludur. — Jules Renard"
Her sabahın kimilerine göre erken, kimilerine göreyse geç uyanışları vardır... Göz kapakları kendilerine gelene kadar geçen sürede gecenin bir yarısı başlamış bir düşün kırıntıları görülür. Karın boşluğundan yayılan tuhaf seslerin adıdır açlık. Özellikle
Bilir misin sen sevgili sensizlik nedir anlayabiliyor musun hayatın sensiz ne kadar çekilmez olduğunu bir o uçurumda bir bu uçurumda beni götürmeni bekliyorum.
Aşk fısıldamaları var şu anda burada. İnsanlar sessiz ve düşünceli yürüyorlar. Endişelerin olmadığı zaman bu. Sadece gözükmek için çabalayan ay, bulutların gücü ve yağmurun sesi var. Denize düşmek için büyük bir çaba harcıyor yağmur
p.s.her akapalı göz uyku değil,
her vede ayrılık değildir...
(bilmem biliyor musun?)
Bir zaman olur da kendimi görürüm diye beklediğim aynam şimdi aksinde yalnızlığımı gösteriyor...
Yüreğim yangın yeri, orta yerinde kangren başlangıcı yine de!
Önceye ve sonraya dair tüm keşmekeşlerin arasından sıyrılıp, sana hiç dokunmadan, sana hiç bakmadan, gözlerine aşkın tılsımlarını koymadan, konuşmadan ve susmadan sadece seni sevmek mabedinde ilahiler dinlemek istiyor canım.
Çok mu zaman olmuştu sancılar dineli..Herşey düzeldi derken yıllar sonra kapıda şimdi O....Ve sadece bir dakika içinde hissedebildikleri kapıyı açanın..
Bitirdiğimde değişik tadlar aldığım bir yazı.Kelime oyunlarıyla içimdeki karmaşanın-sevgi,nefret..ne derseniz-yansıtılması.Eğer hissettiklerimi yaşarsanız bu yazıyı seveceğinizden eminim.
