Şiir > Bireysel
karamsar
Yanı Başında
etten kemikten değil söyleyemedikleri / ağzımla sevişen şarabın terbiyesizliği /
öfkeli
Kuytumdakiler
Yıllardır kimseye söyleyemediklerim / hep içime attıklarım, biriktirdiklerim / kendimden
düşündürücü
İmgelemden Gerçeğe
Ne tuhaf şey; şu zihin, şu anlak... / Kendisi bir bütünken, kendi bütünlüğünü
üzgün
Öylesine
Yalnızlık yaralı bir kuşun kanatlarında takılıp kaldı gökyüzünde.. / Yıldızlar söndü, ay ışığı
üzgün
Yalnızlık Kimsesizlik Değildir
Yalnızlık kimsesizlik değildir, / Gece yarıları vakitsiz uyanıp zamanı şaşırmak gibi;
nötr
Yalnızlık Paylaşan
anahtarını sokup kilide kapıyı açtı. / ayakkabılarını çıkartırken bir kedi sesi duyar gibi
olumlu
Biz Seninle Neye Benzerdik
Biz senle neye benzerdik diye düşünüyorum / Bu cümlenin sonunda “?” işareti koymazsam
üzgün
Bekleyiş
Zamanın geçişi ile acıyor sardığım yaralar.. / Yokluğun,bir tutsak buldu gecenin karanlık bir