Şiir > Bireysel
üzgün
Yazdan Kalan
Hani yaz çekilecek ya şehrinin kıyısından, / Kuşlar takılıp mevsimin eteklerine göçecek ya
karışık
Bir Zamanlar Böyleydi
Sadaka gibi kulağımıza sıkıştırılan / “canım” başlıklı cümleler kurulurdu bir vakit
nostaljik
Sevdalanmak Aya Karşı
Yüzüme çizdiğim gölgeler kaldırırsa başını göğe / Ebabiller uçar gagalarında telaş
üzgün
Değerinizi Daha İyi Anladım
Hani dostları olmalı insanın demiştin ya anne / Etrafım düşman dolu, dost değil
üzgün
Sözcük
Sözcükler garip; hatta resimler, semboller ya da melodiler... / Sanki söylemek istediğin hiçbir şeyi söyleyemiyorsun