"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"

Şiir > Özlem Şiirleri

üzgün

Tut Ellerimi

ey tanrıların bana bahşettiği kadın / ey yüreğimin mecralarını dolduran kadın

üzgün

Mansur

“Ney susar, mey dökülür, gulgule-i Cem de geçer.” (Neyzen Tevfik ) / Mansurum

üzgün

Seni Özledim Anne

SENİ ÖZLEDİM ANNE / Bugün yanımda olmalıydın. Aynı yatakta aynı yastıkta birlikte uyumalıydık.

nostaljik

Yaz'a Dair

Bir yaz daha geçiyorprefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" / / Yaz ile başlayan / Bütün

nostaljik

Özlem?

Özlem… / İlk özlem ana rahmine düştüğümüz anda başlar.. dışarıdaki hayata çıkma çabasıyla…

karışık

Özgürlük Zinciri

Bazen uyandığımda öylesine mutlu ve huzurlu hissediyorum ki kendimi neydi yüzüme bu gülümsemeyi veren diye düşününce.....

üzgün

Özlemce...

Yokluğunda yokladim bütün benliğimi..özlem bir defa değil bir azap sanki..ruhunda sancı var mi yar bensiz..ruhumla sarıldığım

nostaljik

Elma Diyorum

Çocukluğunda en sevdiğin oyun saklambaç olmalı. / Yine saklandın o, kimsenin bilmediği yere.

üzgün

Sen Kal

Gönlünün güzelliği, yüzüne vurmuşsa da, / Kalbinde güven yoktur, binbir süpheyle dolu.

olumsuz

Hayat Dersi

Matematik defterinin karelerine sıkışmış ömrüm. / Her yanım hücre hücre, her yanım çizgi

Başa Dön