Medeniyetin ölçüsü nedir? Otuz bin dolar veya kırk bin dolar, elli bin dolar milli gelire sahip olmak mı?Hiç zannetmiyorum. O toplumda yaşayan insanlar ne kadar mutlu, ne kadar sabırlı, devletleri ne kadar sosyal bir devlet, bunlara bakmak lazım

hayatımızda yapmak istediğimiz bir takım değişiklikler neden başkalarını huzursuzluklara sürüklüyor?

Ey ahali ne diyeyim ben size artık? Konuşacak kelime bulamıyorum. NASA ya gideceğim, Aman NASA canım NASA, benim ismimi de uzaya gönder ne olursun. diye yalvaracağım, bilgisayardan başvuru yapacağım, NASAnın kapısında yatacağım... Teşbihte hata olmaz... Uzaya isimleri bedava göndermezler, (onlar her olayı paraya tahvil etmeye bayılırlar, Sam Amca

En kötü ihtimalle. Her ne olursa olsun iyi düşünelim.

Yelken demişken, ne güzeldi yazdığım şiirim.
Aklından çıkar İstanbul

gereksiz endişelerin bizleri esareti altına almasına hayatımızı olumsuz etkilemesine neden müsade ediyoruz?

Hayat bu bal var tiroit var felsefe var edebiyat var!
Bir de içimizdeki çocuk ile aynada duyulan sesler var. Dinlemek lazım sanki, aksi taktirde yaşamın ne anlamı var ki?

Tamam anladık Pastırma Yazı bitti bitecek de ha bir de bundan sonra sucuklu yumurta yazı olmaz mı? Ne olur olsa sanki, gitmese yaz. Gitmese dediğime bakmayın, aslında her mevsimin kendine has güzelliği var. Hele de kış bizim mesleğimiz için, kar demek, kâr demek para demek. Ayaklar ıslandı mı,

insanlığın temizlenip kirlilikten kurtarılması için bizler neden bir çaba göstermiyoruz?

Yıllardır milyonlarca dolara çekilen onca film yönetmeni, belgesel yapımcısı, hayatını tehlikeye atan çevreciler, bize senin anlattığın kadar anlatamadı içinde yaşadığımız bu dünyanın garanti olmadığını.
Korkarım daha göstereceklerin bitmedi

Onları ilk kez, 2011 Nisan ayında, İstanbul’da, Galatasaray Lisesi önünde görmüştüm. Orada toplanıyorlar, Taksim’e doğru yürümeye çalışıyorlardı.
Cıvıl cıvıl ama öfke doluydular. Biraz şaşkın ve dağınıktılar. Bizlerin alışkın olduğu örgüt, yürüyüş disiplinleri yoktu. Dans eder gibiydiler. Bağırıyorlar, sloganlar atıyorlar, müthiş esprili pankartlar taşıyorlardı.

Issız adaya düşsem başımı kaldırıp bakarım ama elimi uzatıp koparmam...

Sen sadece kalbine inan.

Emekli öğretmeni mi sordunuz?..Onun için de “Tabi bu arada bir tanesi de kalp krizi geçirerek, kimliğini bilmiyorum, üzerinde durma gereği de duymuyorum, kalp krizi sonucu ölmüş.” dedi. Ne yani, alt tarafı bir öğretmen parçası..Onu da mı dert edeceğiz?..

Var mı benden daha adisi
Her sabah utanmadan kalkan
Güneşe bakıp, işe başlayan
Felaketleri ayağıyla, halının altına iterken
Utanmazlığı dağlara çıkan. Ag

Toplumdaki değişim ve yabancılaşma...

Sanırım Özal’dan sonra Malatya nadasa bırakıldı…
Öyle görülüyor ki bu uzun ‘nadasa’ sonrası beklenilen verim elden edilecektir.
Özetle işi ehline vermişler…
En kara günlerimde, 28 Şubat’ın en kara günlerinde biz mağdurların yardımına hukukçu kimliğiyle bir Hızır gibi yetişen Av. Bülent Tüfenkçi’yi tebrik

bazı hedefler ulaşılıncaya kadar geçen zaman zarfında hedef olmaktan çıkıyor , bir ızdırap haline geliyor

Bu gün 28 Şubat…
Ve bir zamanlar mahkemelik olup, şimdi beraat eden “Bir İdamlık Kent” adlı kitabımın ikinci baskısını yapmak üzere kitabı hararetle isteyip, sonra da “bu kitapta sen Müslümanları fişlemişsin” diye ‘kof’ mazeretler sunan Müslüman yayıncılara/arkadaşlara ne oluyor?
“Fişleme” dedikleri; söz konusu kitapta,

Bu masalın nerden aklıma geldiğini ve bu masalla Öcalan’ın, Silivri’dekilerin ne alâkası olduğunu sen bulacaksın. Gusura galma ama sevgili günlüğüm, o gadarcık dert de sende bulunsun.