Şiir > Bireysel
karışık
Kırk İkin }c{ İ Yağmurlar...
( Merdivenler, tablodan yansıyan bakışları sunarken gözlerime, adımlarım senin için çıkıyordu biz’li bir bilinmezliğe… Boynumda kelimelerimi
üzgün
Bıkkın Geceler
Bıkkın gecelerin bezgin sabahlara / Kavuşturduğu şafaklardan birisydi / Nefesime
üzgün
Maviler Kalsın...
Yağmur dinince, gökkuşağı çıksın, / Bütün renkleriyle, kalsın orada öylece... /
üzgün
Coşku dolu anların Melankolisi
Bir yalan ipine tutunmuş giden uçurtma gibiyim / Rüzgar estiğinde dengem bozuluyor.
üzgün
Neresinden Başlanır Ayrılığın
Nicedir yolcular ağırlıyorum, gitmeye yeminli misafirler. / Tam ortasında hayatın bir han, hangi
nostaljik
Belki İnsanım
unutulmuş bir zamandan / hatırayım kendime / eskimiş topraklardan yoğrulmuş hamurum... / BELKİ; / ruhum
karamsar
Ya Rab
sarhoş gecelerin ayazında kıvrılıp dolanırken yalnızlığıma, / düşlerin haram bana. /