"Yazar olmak, hayatın sana fısıldadığı dedikoduları yüksek sesle haykırmaktır. Tabii, kim dinlerse..." – Dorothy Parker"

Şiir > Yaşam

karışık

Çocuk

Görüyorum çocuklar; / Mutlu, kaygısız, kahkaha dolu. / Ve hayatın

üzgün

Yalnızken

geç kalınmış sözcüklerin / günahını taşıyor kalem / kağıdın sırtına

karamsar

Buluşma

Geceler aykırı bakar gündüzlere, / Yenilir her şey sessizliğe, / Islak gözlerde geriye kalan, / Umudu

üzgün

Dayak

Oturuyordu genç kadın kucağında kirli yüzlü bebeğiyle, / Kendi gibi ıssız bir köprünün

nostaljik

Babamla

Babam aldı bana / Gofret arasında kaymaklı dondurma / Bilirdi

nostaljik

Uyanış

**Aslında sessizlik unuttuğumuz bir erdemdi , karanlığın ardına katran karası karanlığın arkasında sakladığımız bir hazineydi... prefix

Başa Dön