"Yazar olmak, hayatın sana fısıldadığı dedikoduları yüksek sesle haykırmaktır. Tabii, kim dinlerse..." – Dorothy Parker"

Şiir > Yaşam

üzgün

Kızkulesi'ne...

Bir gece Taksimden Dolmabahçeye iniyor yokluğum / Fakat varlığım düşünüyor... /

üzgün

ve

**VE…** / Ve yeniden / Dört yılolmuş dile kolay / hiç konuşmamışız / ben sustum kaçtım

üzgün

Güverte Boş

güverte boş / yıldızlar,ay ve yalnızlık / tek şahidi düşlerimin

üzgün

Yalnızdım...

Yalnızdım... / Hafif titreten rüzgardı bastonum, / Duman kokuyordu hava,çekmiş

iyimser

Papatya

Esen kaderin elindeki papatya tohumu. / Düşünce toprağın rahmine, /

üzgün

Yalnızlık

Dakikalar yıl olmuşda geçmek bilmiyor, / takılmış gözlerim tavana üç beş örümcek ağına

olumsuz

Tövbe...

Tövbe / Tövbe etmiştim daha evvelki gece; / Bugün, beni,

Başa Dön