"Yazarın hayatı, kendi cenaze töreninde yaptığı konuşmanın taslağını yazmakla geçer." - Terry Pratchett (kurgusal)"
"Yazarın hayatı, kendi cenaze töreninde yaptığı konuşmanın taslağını yazmakla geçer." - Terry Pratchett (kurgusal)"
Yıllar önce küçük bir kâğıda, küçük hayallerini not ederek tek tek gökyüzüne iliştirdi. İlk önce yıldızlarla aydınlattı, sonra yeşertsin diye aya haber saldı. Hayallerine ulaşmak için her gün, bıkmadan usanmadan çakıl taşları topladı. Gece karanlık çöktüğünde, çakıl taşlarından yıldızlara doğru bir yol yaptı. Bu yola her baktığında, içine
Şimdi söyle bana mayıs, marta ilkbaharın ilk ayı olduğunu hatırlatır mısın? Sevdiğim her şeyin kokusunu aldı, ondan geri alır mısın?
Şimdi ellerini hayallerime uzatmalısın, çünkü ben hayallerimi toplayıp gidiyorum, zamanı bükerek ve seninle başarabileceğime inanarak. Ancak çoğul yaşamalıyız sevgiyi, hasreti umudu ve aşkı. Zira yağmurlar yada rüzgarlar hem sana hem de bana eşittir. Ayrılık yada ayrımcılık yapmaya muktedir değildir. Biz seninle evrene çoğul bakmalı ve aşkı çoğul yaşamalıyız.
İmkansızlıgı sevdim. Gözlerindeki nemin saflığını, gözyaşların duruluğunu ve iki dudağın arasında hayata hediye ettiğin nefesini sevdim.
bazen en güzel şarkıların bile anlamsızlaştığını hissediyor insan, ruhunu saran gazap rüzgarlarının ateşiyle dingin bir suyun altında akıp gidiyor düşleri,
Geceler…Gündüzden öte sığınaklar…Yıldız koparma, yıldızlara boyama siyahlıkları ve nefes almayı öğrenme boğan dört duvarın yalnızlığına inat…Sonra o hangi gülümseyiştir yardan gelen ya da senden, gecenin emip gizlediği? Açacaksın düş sayfasını, yaşanmışlıkların düş kırıklıklarını, sevgiler hatırına, sevgiye liyakat hatırına; umut renginde, bir sonraki yarına emanet edeceksin…”Her şey burada kalsın”
Bir umut ektim topraklarıma...
Yağmurun gözyaşların,
Güneşinin gülüşlerinin olacağı
Ve her gecen gün,
Yüreğimde sevdanın filizlenip
Neden geçmedin diye sormayacak mı sana zaman?
Neden geçmedin o yardan, bir diğerinden vazgeçmeden?
İnsanlar en değerli şeylerini saklarmış; içimizde saklamaya çalıştığımız çocuk en değerli şeyimiz diyebilir miyiz o zaman?
Yazar harflere hayat üfler, harfler hayal denizini aşar, kıyıya vurur. Harfleri kendine boyun eğdiren kalem ehli, bir gün gelir KAYIP RIHTIM’ı bulur…
karanlığın en izüşşümlerinde yazmaya devam etmem büyük bir çaba.
Geçmişinde yinelenen bir dünya insan… Öyleyse gelecek hiç gelmeyecek olan mı?
Hasret serpilmez umudun yanına,bir kere serptin mi kendi kendini eker.Önce toprağı kandırıp sokulur yanıbaşına ve salmaya başlar zehir salgılayan kökünü.O kök salmaya başlayınca anlarsın hasretin toprağa nasıl sımsıkı tutunduğunu,serptiğine pişman olup sökmek istersin umudun yanından.Vurduğun kazmalar,attığın kürek kürek topraklar...
Göğün kalbine yükselmişcesine Zeytin Dağı'ndan selam yollayalım Kubbet-üs Sahra'ya,sadakatle bağlanan aşıklarına
Medine'ye çevirelim yüreğimizi sonra
bize sevdanın imanlı gönüllerde çoğaldığını,umudun imanla olacağını,kuşu ölen Hz Zeyd 'e taziyeye gidecek kadar zarifce yaşamanın lezzetini öğreten Efendimize sonsuz salat ve selamlar gönderelim,
Sadece mutsuz ve yorgunum şimdi
Kendimi dinliyorum...
Hayat ne yapmadığın değil ne yaptığındır ne de olsa..
Hamdi Koç
