"Kitaplar, insanların uyurken bile konuşmaya devam etmelerini sağlayan tuhaf makinelerdir." - Umberto Eco"
"Kitaplar, insanların uyurken bile konuşmaya devam etmelerini sağlayan tuhaf makinelerdir." - Umberto Eco"
Tarihte Babil günleri. İnsanlar bir fesat kurmakta: Göğe doğru yükselen bir kule (Babil Kulesi) inşa edip üzerine çıkacak ve tanrıya ok atacaklar. Haberi alan tanrı, önlem olarak dillerini farklılaştırır o saat; artık birbirlerini anlamamaktadırlar ve kul
Aramanın sonucu var gibi gözükür. Ama bazen, yalnızca bulduğunu sanırsın. İçinde bulunduğun duygu ve düşünce tanımaz değişim, “işte doğru bu” diye bulduğun sonuçları bir buldozer gibi ezip geçiyor.
Beynimde dışlanan radyo sesi, sigaramın yükselerek dağılan dumanı, oturarak çiğnediğim zaman sakızı, boğuk bir dolap sesi,
mermerin pis yüzü; beklenmedik bir öksürükle dışarı çıkmak istemeyen paslı ruhum, ihtiyacı birliktelikler zorunlu dostluklar...
Bu ses hiç de yabancısı olmadığım, kulak aşinalığımın olduğu bir ses. Pür dikkat onu dinliyorum. Ne yapabilirim ki?
Hayat bana ne hissettiriyorsa yalnızca onu döktüm ben kağıda...Ne daha eksik ne de daha fazla!
İletişim kazalarına yol açan şeyin kendimize ayna tutmaktan kaçmak olduğunu size söyleyen biri olmuştur muhakkak.
Beyaz başladığın hayatta, belki isteyerek belkide istemeyerek bazıları kırdı seni ve sende bazılarını. Birbirinizden bir şeyler çaldınız. Ruh emici bazen sen oldun bazen de karşındaki...
Gitmek ve kalmak üzerine bi yazı...
Mutlu gidebilen azınlığa karşı mutsuz gidemeyenlerin o bitmek bilmez kavgası....
“Sen” deyince, akan sular dururdu... Gökten yıldızlar düşerdi avuçlarıma ...Omzunda paylaşırdım birkaç damla göz yaşımı...
Üç beş kitap okuyarak kendilerini entellektüel zanneden,dudak büken,yüz ekşiten beyaz yumurta kafalılara hiç ama hiç benzemezler.
