"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
yazılı ve görsel basınımızda zaman zaman önemsiz olaylar gündeme taşındığı gibi; bazan gündeme taşınan önemsiz bir olay, değişik gazetelerde farklı ifadelerle yer alabilmektedir. Böyle vakıalar bizde matbuatın tarihi kadar eskiymiş...
Kapat gözlerini ve bana bak: Ben diye ne varsa gördüğün, işte o senin yokluğun…
Cezmi Ersöz
güncelere devam
istediğin zamn girdin bu degersiz yaşamıma ve istediğn zamnda çıktın şimdi bu son çıkışın kalbimden birkez daha girmek istersen eğer bu sefer kapıyı bulabileceğinden okadar emin değilim
Sensizliğim acı veriyordu bana, karanlık sokakların sensizliğinde, ölümün beni daha çabuk bulmasından korkuyordum ve ben bu nedenle en kolay yolu seçtim: Sensizliğimden kaçtım.
Bilir miydik, serüvenlerden bir daha asla onmaz yaralarla dönecektik evlerimize.
İki araba veya daha fazlası sokak tabiriyle kapışırlarken yumurta yoluna bırakılmış spermlere benzemiyorlar mı?
Bu ezgi, bu notalar, bir akşamüstü esintisi gibi ellerimde, yüzümde, saçlarımda dolaşan bu “sol”ler, “fa”lar, “do diyez”ler ..
Başladı ve bitti senin sevdan da herkesinki gibi. Yıllardır yaşıyorum dediğin dünya seni daha yeni kucaklamıştır ve acılarla yoğrulmayan hayat daha başlamamış masaldır.
Süperman olmaya çalışıyorum tüm gücümle. Kanımın son damlasına kadar. Hatta Süperman bile benim kadar SüperMan’midir bilinmez. Çünkü ben, onun doğuştan gelen yeteneklerine sahip olmadan tahtına göz dikenlerdenim. Diğer tüm çalışan anneler gibi.
Rakamlara bakma sen.Onlar bir sistemi kavramak ya da bir yeni sistemi üretmenin aracıdırlar. Matematik,yaşamı ve evreni kavramanın rakamsal çabasıdır...
