Zaman zaman sap ile samanı karıştıran insanlar olur ki hiç de iyi bir şey değildir sap ile samanı birbirine karıştırmak... Allah muhafaza çok kötü bir duruma düşebilirsiniz muhatabınızın karşısında... Sonra sapır sapır dökülür de ya sabır çekme durumunda kalırsınız...

Doğduğu zamanlarda tebessüm ediyordu Doğu, Batı ise hiçbir zaman vazgeçmedi kahkahadan. Sırf bu yüzden perdeler diktirdi kahkahaları giydirmek için ve alkışlattı onu. Ciddiyet kadar komik bir şey yoktu! Ciddi Olmanın Önemi adlı oyunu seyredenler kırıldı kahkahadan...

Bilemiyorum Avrupa'nın ya da başka kıtalar da ki ülkelerde de bu tarzanca konuşuluyor mu? Onların eğitimi bizden daha ileri de olduğu için tarzanca ile pek de işleri olmadığını tahmin edebiliyorum... Orada ki insanların bir çoğu kendi ana dilleri ile birlikte en az bir iki yabancı dili şakır şakır

İnsanların kendi doğrularına olan inançları ve bunların gerçekliği üzerine düşündüren, toplumsal normlar, adalet ve ego kavramlarını sorgulayan, güzellik algısı üzerinden doğruluk kavramını tartışan felsefi bir deneme. Herkesin doğrusunun kendine ait olduğu düşüncesini eleştirel bir bakış açısıyla ele alıyor.

Bu metin, genç bir kızın değerlerini, umutlarını ve ideallerini şiirsel bir dille anlatıyor. Masumiyet, saflık ve gelecek hayalleri üzerine düşünceler içeriyor. Özellikle sadık, çalışkan, ailesini koruyan ve seven bir eş hayali kuran bir genç kızın zorlu hayat yolculuğundaki duygusal dünyasını yansıtıyor. Metinde saflık ile mücadele arasındaki denge ve

insanların yaşamakta olduğu hayata olan bakış açısını anlatmakta olduğum küçük bir yazımdır.

Evet karşılıklı geniş bir pistte şimdi her ikisi de asfaltı ağlatacaklar, bakalım bu ağlayan asfaltlarda ne kadar hasar oluşacak. Ha bir de şu var tabi kazık attıkla.... yani pardon ne kazığı yahu yanlış söyledim hizmet ettikleri vatandaşlarda asfaltlar ağlarken, ne kadar ağlayacaklar... Hadi ağladılar ağlamaya da başlarını duvarlara

tesadüf, insanoğlunun var olduğuna inandığı; fakat kendini kaptırmaktan geri durmadığı bir hayal ürününden ibarettir.

Beyin; sen ne güzel şeysin Edep; kin duymasa bari.

İnsanlar, yani yörenin insanı size yardımcı olmak için elinden geleni yapardı. Zaman içerisinde toprakları para edince onlar da bozuldu. Bir filimden bir replik aklıma geldi Para adamı bozar.
İnsanların güzelliğine bakar mısınız, kiracısı olduğunuz bir evin sahibesi sizin için erkenden kalkıp dolma hazırlıyor. Bizim insanımızın böyle

Yanlış yazmadım doğru okuyorsunuz : Bakış Açısı değil "Bakış Acısı".

Çılgınlık mı? Tembellik mi?

İyice Charles Bukowskiye bağladığım şu saatlerde gönül rahatlığı ile diyebilirim ki biz iyi bir toplum falan değiliz Bizim içimiz fesat Beraberinde de korkaklığımız ve bencilliğimiz kol kola yürüyor.

dünyamızı aydınlatan, hayatımızda yer bulan güzellikleri görmemizin en önemli sebebi olan ışıkların, önüne indirilmekte olan perdeleri kaldırmak için neden gayret göstermiyoruz?

Millet olarak en büyük şikâyetimiz kitap okumayışımızdır. Bu şikâyetimizde çok da haksız değiliz. Teşhis doğru da tedavi konusunda bir arpa boyu yol almış sayılmayız.

Ne kadın ne de erkek önce insan olmak.

89 model siyah 911 porsche carrera tadında yıllandığımda görüyorum ki; ansızın doğru kadın sürücü geldi mi ne kadar seneler geçse de; zaman denilen kavram, sanki hiç yokmuşçasına pekala karşımda yenilebiliyor, biat ediyor, hatta bana saygı dahi duyuyor Ben de haliyle tam anlamıyla özüme döndüm diyebiliyorum.

Konfuciuz (Konfiçyus), hayatın anlamını şu iki kavram ile özetler: Kendine hakim olmak ve nezaketli olmak. Sonra açıklar, kendine hakim olmak, insaniyetli olmak demektir.

Bu şiir, özgürlük arayışındaki kadının toplumsal baskılarla yüzleşmesini anlatıyor. Aile, çevre ve toplum tarafından dayatılan sınırların ağırlığı altında özgürlüğün bedelini sorgulayan metin, cesareti ve fedakârlığı da vurguluyor. "Bahçıvan bir gülün bin dikenine katlanır" sözüyle, değerli şeylere ulaşmanın zorluğunu ve ödenmesi gereken bedelleri şiirsel bir dille ifade ediyor.

Nereye ve ne kadar hızlı gidiştir bu?