"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
Çocuklar, önce "üff!" "püff!" dediler. Ama bir kaç gün sonra ısrarlı ve kararlı olduğumuzu görünce pes ettiler ve işin tadını almaya başladılar. Birinci ayın sonunda baktık ki çocuklar kendi harçlıklarından kitap almaya başladılar. Oğlum, Dan Brown'un "Cehennem" adlı kitabını, kızım da Stephenie Meyer'in "Alacakaranlık"adlı kitabını aldı. Anne ve
Yine yalnızca kendi mazlumumuz için mi gözyaşı dökeceğiz, ağıtlar söyleyeceğiz? Türkler Türklere, Kürtler Kürtlere, Aleviler Alevilere, Sünniler Sünnilere mi ağlayacak?
Merhaba. Faiz Bir Dünya Gerçeğidir, Bu Gerçeği Reddemeyiz , başlıklı yazımı görüşlerinize sunuyorum.
Hamdi Koç
Merhaba. Anayasa Mahkemesi ve Türkiye Yüksek Adalet Meclisi , başlıklı yazımda hukuk / adalet sistemi üzerine genel bir değerlendirme yapmaya çalıştım, yorumlarınızı beklerim.
İki defa eklediğim yazı, kaydedilmiş gibi görünmesine rağmen sayfada yer almıyor.
İçimizde ki Ruslar hala anlamamış olsalar da; “süper güç” dedikleri Rusya’nın şişirilmiş kocaman bir balon olduğunu bir kez daha gördük, hep birlikte müşahede ettik…
“Köşe bucak kaçmak” buna denilir…
Gördünüz mü nasıl kaçtığını…
Dünyanın geleceğinin konuşulduğu 21. İklim Değişikliği Konferans’ının hiçbir karesinde
Bir sofradayım sanki sofra bezi var sadece. Yenilir yutulur bir durum değil açıkçası. Cimriliğin daniskası somfamda. Akıllar kıt, yürekler boş, beyinler fukara... Nereden tutsan sofra bezi aynı. Tat alınacak hiçbir şey yok. Kıtlık elde... Elimden ne gelebilir? Dudaklar boş sürahi... İçmeye varlar. Ağızlar kazan, yemeye varlar. Bir duvarın
Bu, bir bayram yazısıdır. Meşrebi hafif olmasa da, maksadı hafiften bir küçük tebessümdür.
Kim bu vatan hainleri? Kendi keselerini dolduranlar mı? Milletin çocuklarını ölüme yollayıp vatan sağ olsun sloganı atanlar mı? Legal yolları hazırlayıp banka soyanlar mı? Ayakkabı kutularında dolar bulundurup sadaka aldıklarını söyleyenler mi?
Ailenin, bir yere ait olabilmenin, aidiyet duygusunun ne kadar önemli olduğunu içimiz acırken fark ediyoruz. Umut ya da Gülseren fark etmez, orada bir kol mesafesindeki kadını hiç tanımıyoruz ama karşımızdaki insanın acısı bizim acınız oluyor, o acıyla haykırdıkça bizim içimiz sızlıyor.
Reşat Nuri Güntekin
