"Edebiyat, yalnız olmadığımızın kanıtıdır. — C. S. Lewis"
"Edebiyat, yalnız olmadığımızın kanıtıdır. — C. S. Lewis"
Her zamanki gibi bir gunun sonuydu. Yoldan gecenlere dilendigim, onlara dualar okumak zorunda kaldigim ve karsiliginda sadece uc - bes kurus aldigim bir gundu.
Geldik dorduncu sezon, altinci bolume. "Game of thrones ve muhtesem kadrosu yine bekleyenleri sasirtmayi basardi.
Hayatta hicbir etkisinin olmadigini dusunduklerimiz ve kendisini de buna inandiranlar, istemeyerek te olsa adaletin buyuk bir parcasi olabilirler.
Polis - isci - halk kavramlari birbiriyle ic icedir. Sadece siyasi basta olmak uzere bazi oncelikler yuzunden taraf secmek zorunda kaliriz. Hepsi bu.
Gomlegimin dugmesini acip kravatimi gevsetesim geliyor. Aksine, tam oturdugundan emin olmak icin iyice yukari cekiyorum. Prezentabl gorunmem gerek. Cunku biliyorum karakterimize neler giydigimizin degil, vucudumuza neler giydigimizin onemli oldugu yillari yasiyoruz.
Bir anda simsiyah gozlerini goruyorum... Ruya oldugunu hemen anliyorum. Kalbim hizlica atiyor ve uyanmak istiyorum. Basaracagim gibi...
Ne demek herkesin esit olmasi? Ben suyum, ben buyum, o ise su. Kaldi ki bunlarin sectikleri o koltukta oturdular da ne yaptilar?
Bir ses kaydi cikiyor... Derken iki, uc, dort... Devami gelir mi veya nasil dinlenmis bilmiyorum ama olmus bir sekilde. Bulut sistemi gibi fazla kurcalamiyorum...
Çok fazla inandık. Çok fazla güvendik. Çok fazla kaybettik. Suçlusu aslında biziz ama başkalarını suçlamayı seviyoruz.
Uzun ve sitem dolu bir yazı olacak bu. Birazcık alkol ve müzik eşliğinde okunması tercihimdir. Böyle yaparsanız yazıdan daha çok keyif alır ve sıkılmazsınız, ben şimdiden söyleyeyim.
Usandığım için yazıyorum. Bir yerlere gönderme yapma veya birilerinden bir şey bekleme gibi bir durum söz konusu değil. Finalimi şimdiden belirtiyorum sonra olay çıkmasın.
Türk milleti zekidir,çalışkandır demiştin ya... Yalan çıktı maalesef o Atam. Hala senin gibisi gelmedi, hala
sana muhtaç duyuyoruz
Niye aşık oldum ki sana... Ne güzel hayatımı yaşıyordum... Bencilce... Hesap vermeden... Özgürce...
Kendin ol, sevdiğini üzme, ülkeni sev, taraf seçme, çözüm yarat ve asla yenilgiden korkma...
Eskilere gitmek istiyorum. Takvimlerin miladı gösterdiği zamanlara. Ne alaka demeden bir zahmet okumaya devam edin...Sonrasında baktınız ortalara doğru sarmamaya başladı boş verin gitsin
Ondan bahsetmek istiyorum ama zor geliyor. Ne biliyim onun hakkında sadece yazı yazmak hoşuma gitmiyor işte.
Hayatta hepimizin bir rolü vardır fakat sonunu nasıl getireceğimiz bize kalmıştır
Deneme ve elestiri agirlikli yazmayi seviyorum.
Yazarlik konusunda belli bir gecmis, tecrube ve ornek aldigim birileri yok. Ayrica prezentabl da degilim. Belki de bu yuzden yazmayi seviyorum.
KKTC
Karamsarlik ve realite arasindaki aydinlik bir cizgide bir seyler karalamaya calisiyorum.
Machiavelli, Nietzsche
