"Dil, varlığın evidir. — Martin Heidegger"
"Dil, varlığın evidir. — Martin Heidegger"
bu yazıyı yaşadım da yazdım.sakin ve yalnız başımayken sadece çektiğim dert ve acılardan yararlanarak duygulandım ve yazma gereğini duydum.evet okuyanların beni anlayacağını sanıyorum ve umut ediyorum.sanırım siz de bu yazı hakkında bana hak verirsiniz.
“bir yanım seviyorsan gitme tehdidin de,
seviyorsan kal diyemiyor dilsiz yüreğim...”
Sıcacık bir rüzgar esti,yaprakların melodileri... Ve bir dakika bakıştık. O derin sevgi dalgalarını anlıyorum, kırık mavi, bazen de yeşile çalan gözlerinden...
Daima çocuktum, fakat çocukluğum çocuk olmamıştı ki...Aslında çocuk olmuştum....Olmamışlığın tek adresi
Hani bakıyorum da şöyle etrafıma, çevremdeki herkes o kadar mutlu ve öylesine keyifli görünüyor ki.. Sağım solum önüm arkam Polyannalarla dolu irili ufaklı.. Herkesin yüzünde ayrı bir gülümseme, şen kahkahalalar evrende yankılanmakta.. Bu durumlarda aklıma ister istemez Halil Sezai geliyor.. Diyor ya "Tuhaflık bende mi?" Ey mutluluğun pirleri,
Kim bilir belki de sadece bir anlık yıldız kaymasıydı onca yaşadığın ve dilek tutmayı unuttuğun.
Bir renk düşünüyorum duygularımızı anlatacak, hislerimizi açıklamamıza yardım ederken sırrını, gizemini içimde saklayacak. Öyle bir renk olmalı ki bu...
Türkiye' nin en kuzeydoğusu... Orada insanlar kendileri gibi kalmışlar ve bunu çok az insan biliyor. Kendileri de dahil...
Bir çingene masalı bu...Kıpkırmızı..Kan gibi...Ölüm gibi...Gonca bir gül gibi...
Oysa hiç bir kadın hak etmiyor bir erkek egosu için yok edilmeyi. Hiç bir insan için kimse diyemez ki "katli vaciptir " diye... Bir anlayabilseniz bunu. Bir fark edebilseniz kadının ne için ve neden yaratıldığını.
