"Bir klasik, söyleyeceklerini söylemeyi hiç bitirmemiş kitaptır. — Italo Calvino"
"Bir klasik, söyleyeceklerini söylemeyi hiç bitirmemiş kitaptır. — Italo Calvino"
Kaç bin gününü çalardı ömründen insanın bu en güzel yerinde kördüğüm olan ilişkiler? Hangi vitamin iyi gelir, hangi ilacın farmakolojik özellikleri keserdi unutulmuşluğun ateşli nöbetlerini?
ağzım zehir gibiydi.ne zaman tükürüğümü yutacak olsam zehirlenme hissine kapılıyordum...
Sayfalar bana; ben, kalemime bakıyorum. Anlaşıyoruz ve başlıyoruz inceden inceye tıngırdatmaya:
Öğretmenin veya bir büyüğünüğn olmadığı bir yerde yetişen bir insan ne biliyodur? Ne öğrenebilmiştir hayata dair?Cümle haline getiremiyoruz değil mi?Ve yine öğretmenlerdir kelimeleri hizaya sokan ritme uyduran..
Çok kızgınım aşka, ne güzel rahattım ben yahu. Aklımda sadece yolda yürürken acaba kaç karınca ezdiğim vardı. Ah pardon birde matematik.
Cumhuriyet’in emanet edildiği gençlikten ne haber! Atatürk’ün Cumhuriyet’i emanet ettiği gençlik bu top star , pop star gençliğimiydi acaba?
Söz vermiştin...
Işık olacaktın hani?
Yolunu kaybedenlere yol gösterecektin?
Dünyanın çirkef kuyularında boğulanlara,
El vericektin hani?
Seni özlemiyorum nicedir, şiirlerine sığmayan bir adama yazıyorum gecikmiş tüm yazıları… (canım özge can'dan)
hazan... kimi icli nagmelerin barinagi, bir huzn; veda yuklu sonlarin baslangici. ve onda olenlerin hikayesi...
Unuttum mu yoksa unutuldum mu hayır, hayır ne unuttum nede unutuldum sadece eski günleri beklerken yeni günlerin umutsuzluklarıyla karşılaşacağımı bilmiyordum. Düşünüyorum aslında bunda da birazcık zorlanıyorum çocukken çok beğendim neşeli gelen eğlencele
