"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
"Kitaplar, sessizliğin çocukları ve belleğin anneleridir. — Umberto Eco"
Öğretmenin veya bir büyüğünüğn olmadığı bir yerde yetişen bir insan ne biliyodur? Ne öğrenebilmiştir hayata dair?Cümle haline getiremiyoruz değil mi?Ve yine öğretmenlerdir kelimeleri hizaya sokan ritme uyduran..
şerefinde gizlediğin şerefsizliğine ağlıyorum sadece.....
Evet, valimizi kaybettik. O Türkiye’nin valisiydi. Yaşadığı ilçedeki kaymakamın, ildeki valinin adını bilmeyenler onun ismini biliyordu. Çünkü o bu toprakların değerlerinden beslenen bir anlayışla yapıyordu işini. Onun bürokratlık anlayışında asık suratlılık yoktu. Halkına hizmet vardı. O,valisi olduğu şehirlere hâkim değil hadimdi.
"Benden habesiz çikolatalı dondurma yiyeceksin, gökyüzüne-denize bakacaksın..... Delicesine sevdiğin o renge gömeceksin gözlerini....."
Aklıma takıldı birden, öyle bir intizam, öyle bir düzen ki farkı yoktu dünden. Sanki kuşlar notayla ötüyor, ağaçlarda yapraklarıyla her biri değişik bir ses, bir vokalist. Rüzgarın uğultusu da fon müziğe yardım etmiş. Dillerinde sevginin türküsü, aşıkları
Seni bu gece de her gece ki gibi seviyorum. Delice, körü körüne...
............Ah, sarkilar, yine dem vuruyorsunuz ayriliktan. Hani bir sarki vardi, neydi o? Evet hatirladim!
"coktan unuturdum ben seni coktan,
ah bu sarkilarin gozu kor olsun"
Yazan dogru yazmis, kim ne derse desin....
Eski aşkların unutulmaz güzelliği..ve tekrar günyüzüne çıktığında yaşanılan karmaşa,aşk,kavuşma telaşı,düşünceler ve zaman...Sevgide ,kaybedilmiş zamanın tekrar kazanılmaya çalışılması gibi birşey belki de.
