"Kelimelerin bittiği yerde şiir başlar. — Joseph Brodsky"

Şiir > Bireysel

üzgün

Yalnızlığım

Özlediğim Yalnızlığım / Özlediğim yalnızlığım, / Haftalardır bunaltan sıcaklardan, / Güneş kandırmacasından, / Bahar aldatmasından, /

dramatik

Başlıksız

camdan baktığımda / beyin kıvrımlarımın bana hazırladığı görüntüler, / yoktan

karışık

Ters mi Ne

Çoğu zaman beklenendir bahar; / Yeni yeni açan çiçekler, / Cıvıldayıp duran kuşlar, / Yağmurları geride

üzgün

Kabus

Bilmediğim yerlerin kabusunu yaşıyor / Ve çok eskiden yazılan bir şiiri yaşıyorum

üzgün

Tren Şiiri

Zaman trenini kaçırmışım / Koşuyorum peşinden yetişemiyorum / Uzaklaşıyor gittikçe

düşündürücü

Söyletme Beni

Değil öyle değil / Yaşamak dediğin. / Sadece senin yaladığın

üzgün

Söz Verdim...

sessizliğime kondu düşkırıklığımın dalga dalga hırçınlığı / savrulan her lanet ardına aldı bitmemiş

üzgün

Karanlığa

Siyah paltosunun boğazına değen son düğmesini de ilikledi / Uzun bir nefes çekti

Başa Dön