Şiir > Öyküsel
üzgün
İçim Titredi, Nefesim Yetmedi!
Bir köşeye büzülmüş şekilde inliyordu / Kimseden habersiz, gözyaşları lekesiz, şevksiz ve bir
üzgün
Büyük Olmayı Sevmedim Anne!
Çocukken okuduğumuz masal kitaplarında kaldı, / Mutluluklarımız,umutlarımız... / Büyüdükçe kayboldu,yedi
karamsar
Bu Sokakların Bana Öğrettiği Birşey Olmalı
bir geceye daha boyun büktü cam güzeli / alışık değilim kollarını böyle görmeye
üzgün
Bir Garip Sokak Çocuğu Hikâyesi
Gözleri ağlamaklı baktı çocuk, / Omuzlarında yaşından büyük yük. /
nostaljik
Mezarlar
Birkaç masum anı gıdıkladı ayaklarımı dün, / Bir fıstık kabuğuna binip mazimin su
üzgün
Azizem
sert rüzgarlara terk edilmiş ruhum ....kartallar eşlik ederken ruhumun hayata yankılanan şarkısında ......kör adamın ruhunda hapis
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku