"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
Günün yorgunluğuymuş, derslermiş, çekler-senetlermiş.. Hepsi portmantoya. “Şimdi biraz huzur” der, avludan kapıya yönelirsiniz. Kapıdaki sanat size hoş geldin der. Hoş ve safa geldin ey stresli kul!
Bir hayata yatıp bir başkasına uyanmak. Uyanmanın ötesine geçip arınmak ve arınmanın getirdiklerini insanlara aktarmak. Toprak olup geçmişini binlerce parçaya böldükten sonra yeniden bir gelecek yaratmak.. Olmazların dünyası biliyorum, ama "neden olmasınlar" da yakışıyor bu sabah gün doğumuna..
Mahkeme: Bir yargıçtan veya bazen savcı ve yargıçlardan oluşan bir kurulun, yargı görevini yerine getirdikleri yargı yeri. (Türk Dil Kurumu)
Şimdi bana bakıyordu.
‘Var mısın?’ dedi.
‘Varım.’ Dedim.
‘Öyleyse aç kutuyu.’
Mutluluk yaşamı oluşturan her şeyde gizliydi,biliyordum.Yüreğimin uzaklıklar söylencesindeydi mutluluk uzun bir yolculuktu.Tanrının kıvılcımını hissettiğim her duyguda vardı.Ağlayabilmekti ,özleyebilmekti,hasretti,yokluktu,ölümdü mutluluk.Soğuk bir yük gi
Benim aksakallı bir dedem vardır. Yani rüyamda. Hani şu rüyalarda bilgece nasihat veren doğru yolu gösteren teselli eden ak sakallı dedeler vardır ya? Ne mutlu bana ki benimde beni seven,koruyan bir ak sakallı dedem var. İşte dün yine rüyamda o ak sakal
Gerçek arayıcısı sordu: aklın ulaşabileceği gerçek nedir?
Bilge cevap verdi: bu sorunun üç cevabı var. Birinci cevap kendini bildiğini iddia edene .İkinci cevap, kendini bilmeyene verilir.Üçüncü cevapsa ancak cevabı bilene verilir..
Özlem Hayata rengini Veren Griliktir Bende Sevmeye Sevilmeye Özlem Duyuyorum.. Bu Yüzden Benim Dünyam Gri
ah, nadide hayat ben ne yapmisim sana!
kiyinda dolasmaktan firsat bulupta, dokunmamisim kalbine. yok saymisim seni, bile bile…
ama bunu bildigim halde neden sasiyorum? hayatim tecahul-i arifane zarifliginde gecmis hep.
simdi de koynuna girmekteyi
Farketmezdiki zaten. Ağlasanda, gülsende.Ben gidiyordum işte, gülemeden hatta ağlayamadan bile.
Saat 3.30. Rüzgar öfkesini kapılara çarpıyor, kapılar gecede korkudan çığlıklar atıyor. Sessizliği bu rüzgar, tüm gücüyle boğmaya çalışırken, kalemim ve ben; oturdum masamda, kelimelerin soğukluğunda, üşüyorum.
Ercan Kesal
