"29 Haziran'da 'Neden ben?' diye düşünenler, muhtemelen 28 Haziran'da 'Neden ben değil?' diyenlerdir." - Douglas Adams"
"29 Haziran'da 'Neden ben?' diye düşünenler, muhtemelen 28 Haziran'da 'Neden ben değil?' diyenlerdir." - Douglas Adams"
Yaşlılar, sandalyelerde namaz kılıyordu. Çocuklar babalarıyla birlikte gelmişti. Erkekler içeriyi doldurmuş, kadın bölümü dolmuş, dışarıya taşmıştı. Camii avlusu kadın ve çocuklarla doluydu. Hani derler ya İğne atsan yere düşmez işte öyleydi. Her yaştan insan camiye dolmuş, Dünyayı ve kâinatı yoktan var eden biricik ve gerçek sevgiliye koşmuştu. Namaz
Korkarım bu ateş hepimize dokunur!...
Hala Adeviyye Meydanında çarpmıyorsa kalbimiz,
Uykularımız kaçmıyorsa
Donatılmış iftar sofralarında iştahımız kesilmiyorsa bizden bir sorun var demektir.
Gülmek ne kadar zor. Özellikle de uzmanların deyimiyle 'globalleşen dünyada'. Peki gülmek neden bu kadar zor. küçük bir tebessümü neden birbirimizden esirgiyoruz.
Öncelikle gülmekten kastımız kahkaha atmak felan değil ya da yüzünüz gülerken içerlerde bir yerlerde hüzün frtınaları kopması da değil. İçinizin ve dışınızın aynı anda
Halk, hala Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ı çok seviyor.
Sevmek ne kelime halk Recep Tayyip Erdoğan’a vurgun…
Bir kez daha anladım ki Recep Tayyip Erdoğan hangi sıfatla gelirse gelsin halk Erdoğan’ın unvanına, sıfatına, partisine değil bizatihi kendisine vurgun…
Deli çağları geride kalınca,vazgeçemeyeceklerini sandıkları ‘aşkım’larına bir daha
Dönüp bakmayacak bu gençler,hangi dürtüyle böyle bir vahşetin aktörü olabiliyorlar?
Rehber öğretmenlerin,rehberlik servislerinin ilgi alanı dışında mı kalıyor bütün bunlar?
Başı açık ya da kapalı fark etmez. İnsan insandır. Yaklaşan tehlikeyi önlemenin yegane yolu farklı görüşlere sahip insanların el ele vererek tahrikçileri, saldırganları susturmalarıdır.
Her mahallede bir süperman vardır. Değerleri her ne kadar anlaşılmışta olsa onların muhabbetleri sizleri başka alemlere götürebilir.
Be mübarek hayvan oraya sığmayı nasıl başardın. Hadi sığdın tahtaya yapıştığın halde kımıldamadan yaşamayı nasıl başardın?
Ben de çok isterdim içinde “acı” geçmeyen yazılar yazmayı.
Suya-sabuna dokunmadan…
Ezilenlerin feryadını duymadan…
Komşusu açken uyuyabilen…
Vurdumduymaz bir hayat yaşamayı ben de denemek isterdim.
"yıldızlar vardı önce.hepsini söndürdüler yavaş yavaş.karanlık çağda tıkıldık kaldık.elimizden tutan bir tanrımız yoktu.bize iyi olacağımızı söyleyen bir annemiz ya da...umudumuz yoktu bizim,hayallerimiz yoktu.günlük düşlerdi hep kurduğumuz.rüyalar ise sadece uykularımızda saklıydı.bilinçaltımızın bize sunduğu bir şovdu sadece;
ve perde kapandı..."
Merak etmeyi ve öğrenmeyi kimilerine havale edenler ve bunun ne demek olduğunu bilmeyenlerin zekâsı, evlerimizin misafir odalarını süsleyen vitrinin içinde asla kullanılmayan aksesuarlara benzer!
Davul zurna ile gelen bu provokasyonun rüzgarına alelacele kaptırıverince kendimizi,
puslu havalar kaplayıverdi aydınlık gökkubbemizi.
Ne zaman dağılır bu kara bulutlar,dağıtabilir miyiz gerçekten?..
Ertelemenin faydası yoktu. Peki neden gitmekten korkar çoğu buruk yürek? Gitmeyi göze alan kalmayı es geçmemiş miydi?
Barışın, kavga ve savaşlardan sonra yapılması tuhafıma gitti. Biraz irdelemek istedim. Neden önce yapılmıyor değil mi ?
Miraç bir yakınlık. Sonsuz adımlarla Rabbimiz tarafından “gel kulum” demek.
Gülüşleri kıskanan çok olur. Tüm gözyaşları ise yalnızdır. Seçim senin. İster gül ister ağla... Ya kıskanılacak biri olacaksın ya da yalnız... İnsanlar gülüşlerini saklarlar, kıskanılmaktan korktukları için. Ya somurturlar akşama kadar ya da yüzlerinde nötr ifadeler taşırlar. Dünyada gülmek, kolay değildir. Kolay olmayanı başaranlar göze batarlar. Gülmek, tüm
Bazen sağanaklar yağar içimizde, bazen de en baklemediğimiz zamanlarda güneş açar. Bu yazının küçük beyaz bir kamelya ile ilgisi var. Bu küçük ve sanal kamelya nasıl bir hüzün perdesini aralayabildi ?...
