"Yazmak, bir hayaletle satranç oynamak gibidir. Bazen kazanırsın, ama asla gerçekten yenemezsin." - Stephen King"
"Yazmak, bir hayaletle satranç oynamak gibidir. Bazen kazanırsın, ama asla gerçekten yenemezsin." - Stephen King"
Küçük çantasına rastgele eşyalar doldururken, içeriden gelen bir
ses elimi doğrudan silahıma götürdü. On nefes alımı dinledim dışarıyı.
"Babamdır, buraya gelmek aklından bile geçmez" dedi.
Bazen susar insan, dudakları çatlar susuzluktan. Bazen susar insan, söylenecek çok söz varken bile. Bazen dolar insan, kimse anlamaz. Bazen herkes anlar, kendisi kendisini anlamaz.
Hayatı yalnızlığın kucağında arar insanlar;
Belki bir sigara belki de alkol alıp götürür onları
İnsan ey !
Yoksun aslında, sadece yaşıyor taklidi yapıyorsun..
Yaşamın gizini hep yanlış yerlerde, yanlış yüzlerde ve bedenlerde aradığın için mutsuzsun..
Aşk, acı, sır, ten, tin, giz ve rab..
Yaşamının en kesin gerçeklerinin hep üç harflik keli
BekLentiLeRin tùmùnù kaRSILayabiLdi mi? BiRi haRiC hepSini beLki de... Onun da bekLentiLeRi oldu, bunu ònLeyemedi biR tùRLù...
Dostlar vardır, sadece bizim bildiğimiz içimizde yaşatırız onları bizim haricimizde kimse bılmez onları ama biz biliriz, kötü anlarımızda veya bir gece yatağa yattığımızda yanağımıza düşen yaşları silen dostları sadece biz biliriz.
Bazen kendimizi farklı bir insan gibi hissettiğimiz olmaz mı? Aynaya bakıp kendimizi incelediğimizde bize geri dönen yansımanın farklı olduğunu hissettiğimiz?!?!
çocuklara inanın.onlar gerçeği saklayamaz.belki size sözlerle anlatacak bilgiye sahip değiller ama davranışlarını gözleyin ve oyunlarını anlarsınız herşeyi. onlar gerçeği oyunlarda yaşar. oyunlarıda gerçek sanırlar.
Geceleri gelsin diye beklerken gün ışığı, fark etmeden ipin ucunu kaçırmışsın..Oysaki beklerken kaç gün ışığı kaçırmışsın; gün ışığıyla beraber kaç umut, kaç diriliş...
Kapıyı çalan senmisin, yoksa giden mi.. Kimin bu
cenaze, yüreğimden sökülüp götürülen ne? Hani nerede şehla bakışlar, neden şimdi bu feryadım. Kime, veya neye ağlıyorum ben...
Geç zamanların geç kalmışlıklarında yorgun düşmüş
yüreğim, çaresiz üzerime düşmüş gölgenin geçmesini bekliyor.
Ivır zıvırı doldur torbana, sonra ohh, rahatsın di mi? İşte bu her zaman zannettiğimiz kadar kolay olmaz çünkü her ıvıra bir zıvır eklendiğinde taşınabilecek ağırlık sınırına yaklaşan çöp torbamız kendini boşaltacak bir konteyner arar.
Ağlayan gözlerle söyledi gençler :
“Neler görmedik ki hayatımızda neler
Birde görmek istediklerimizi yazsaydı bu kelimeler.”
...Yağmur Yağmur... Famous Blue Raincoat...Sürekli bitmeyen bir içten kanama varoluş özünü kavrayamama hali. Yağmur başladı, Lili Marlene aşık olmuş mudur ?. Bir ihtimal evet bir ihtimal hayır ama bütün askerler ona aşıktı.
bizim insan soyu olarak bazı kuruntularımız vardır.bunlar bize has şeylerdir.
"Vazgeçilir gibi değil bu med-cezirler..."
tutku mu daha tehlikelidir acaba aşk mı?kaçmak mı daha uzun sürer kovalamak mı?İnsan aşık olmaktan mı korkar bu kadar yoksa tutkuyla bağlanmaktan mı?İiçine bir kez aktı mı zehir kurtulamazsın, ne ilacı vardır
Bir uc bulup tutamiyorsun biliyorum. Tutacak uc bulamadigindan degil, hangi
ucu tutacagini bilemediginden.
Bir alay insan geçiyor önümden.Ellerinde bayrakları,rengarenk,öbek öbek.Haykırdıkları sözcükler aynı ama farkında değil gibiler.Ellerindeki bayraklara bölünmüşler gibi.Hiçbir renk diğerine karışmıyor ama aynı yolda yürümeleri ilginç geliyor.
Aşk, karanlığa yazılsn mektuptur.Yaşarsınız ama resimsiz,yazarsınız ama kelimesiz.Tıpkı karanlığın gözleri gibi efsûni.Yazdıkça silinir, yaşadıkça koyulaşır.Gece kendini gündüzün ellerine teslim ettiğinde, her şey karanlığın içinde silinir,sessizliğe gömü
