"Kitapsız bir oda, ruhsuz bir beden gibidir. — Cicero"
"Kitapsız bir oda, ruhsuz bir beden gibidir. — Cicero"
Konya'nın eski mahallelerinde sabah ezanı duyulurken, başarılı mimar Kerem, masasındaki projeler yerine dedesinin sararmış Kur'an'ını inceliyor. Dışarıdan mükemmel görünen hayatı - prestijli iş, lüks yaşam, sosyal medya takipçileri - bir boşluk hissiyle sarsılmış. Önemli bir toplantıda, şirket ortağının etik olmayan bir teklifiyle hayatı sorgulamaya başlayan Kerem'in iç dünyasına
\- gel, / benim yüreğim seninkinden az yalnız değil,
gel, / az hasretli değil, gel, / sevdaların hepsi sana ait, /
sen onları toplamadan / onlar seni toplayacak / gel...
Tıp fakültesi son sınıf öğrencisi Yusuf'un hayatındaki kritik anı: Başarılı iş insanı babasının şirketinde çalışma beklentisi ile kendi ideallerini gerçekleştirme arzusu arasında kalan genç doktor adayı, köy sağlık ocağında görev yapma kararını aileye açıklıyor. Baba-oğul arasındaki bu gerilimli an, kişisel tutkular ve aile beklentileri arasındaki evrensel çatışmayı yansıtıyor.
Birkaç saatlik bölük pörçük uykuyla erkenden uyandım. Penceremi açtığımda farklı bir hava odamdaydı. Günlerden Cumartesiydi İşe de öğleden sonra üçte başlayacağıma sevindim. Yüzümü bile yıkamadan ev ahalisini uyandırmadan mutfağa yine fare kıvraklığında sessizce girdim. Karşı pencere yine aralıktı Gözüm dakikalarca orada belirecek küçük bir hareketi bekledi... Hareket olmayınca
Mutsuz çocukluklar romancılar yaratır der büyük usta Lessing... Bu da bir gün yazmak istediğim romanın ufak bir parçası olsun istedim.
"Yokladı hafıza sandığını. Başladı çıkarmaya tozlanan anıları. Anlattıkça neşelendi. Bir anlattı bir neşelendi. Neşesinin doruğunda artık güvenle ayrılabilirdim ondan. Teşekkür etti bana. Yalnızlığına ortak olmuşum.
Asıl ben teşekkür ederim sana.
Çünkü fark ettim ki: Hiç düşünmemişim bir gün bir sandık dolusu tozlanan anım olacağını,
Hayvanların akıl ve onun ürünü olan ahlak gibi şeylerden mahrum olduğunu düşünüyorsanız bu öyküyü okumanız farz olmuş demektir.
