"Herkesin kendi 'gerçeği' var, ama nedense bu 'gerçekler' benim kahvemi hep sıcak tutmuyor." - Franz Kafka"
"Herkesin kendi 'gerçeği' var, ama nedense bu 'gerçekler' benim kahvemi hep sıcak tutmuyor." - Franz Kafka"
Sessiz, ekosuz, hiç kimsesin. Diyecek söz kalmaz geriye. Utanç olur, içini yakıp kavuran. Sesini duyuramayanların, yanlış notayı seslendirenlerin, kaderlerinden sıyrılamayanların utancı kalır üstünde. Çok ağır. Taşıyamayacağın kadar ağır. Silkinsen de aralıklarla, sorumlusu olmadığın bir yükten kurtulmak istercesine.
"Dünyaya nasıl göründüğümü bilmiyorum; ama ben kendimi, henüz keşfedilmemiş gerçeklerle dolu bir okyanusun kıyısında oynayan, düzgün bir çakıl taşı ya da güzel bir deniz kabuğu bulduğunda sevinen bir çocuk gibi görüyorum" Isaac Newton.
Bisikletten düşüp, dizlerimin yara kabuklarını kopardım. Ruhumun yaraları gibi...
Salıncağım kurulmuştu salkım söğüt dallarına, rüzgarda sallandıkça eğildim, büküldüm.
Sunay Akın
Sanki büyük bir suç işlemişim gibi, sanki insanların gelecekleriyle ben oynamışım gibi, sanki benim yüzümden bu durumdalarmış gibi ters ters bakışlara maruz kaldım. Alışığım İnsanları değiştiremiyorsun. Ne ben değiştim, ne de onlar... Canları sağ olsun.
\*Matematiksel yapıya sahip, fizik kanunlarının geçerli olduğu bir evrende yaşayan ama sorunlarını metafizik yöntemlerle çözmeye çalışan insanlara hayret etmemek mümkün mü?
\*Hainden sadakat, riyakardan dürüstlük, korkaktan cesaret, hak yiyenden adalet, vicdansızdan merhamet, dalkavuktan doğruluk, asalaktan alın terine saygı, müfteriden doğru sözlülük, gösterişi sevenden tevazu, zevzekten sukût, haramiden helal kazanç bekleyen, daha çok bekler.
Bir gün, küçük bir gerçek kalbine saplanıp dayanılmaz bir ağrıya dönüşür.
O ağrı ki, tarifi zor, bedenin değil, ruhunda. Olan bitenin tek tanığı olursun.
Seslendiremediğin düşünceler aklının orta yerinde dönerken en nihayet kaderini kabullenirsin.
Hayatta kötü şeyler olur. Belki herkesin başına gelmez.
azmin hayatımızda nekadar önemli bir yeri olduğu bilgisine sahip miyiz?
her zaman kendimiz olmalıyız özenti kaybetmemizin en büyük sebebidir
Gecenin karanlığında uyanış, zihnin sessizliğiyle yüzleşme anı... Eskiden tedirgin eden bu gece vakitleri, artık Ares'in sade eşliğiyle huzura dönüşüyor. Geçmişteki zorluklar, dağılan güvenler ve içe çöken ağırlıklar arasında, basit bir "buradayım" bakışının nasıl teselli verebileceğini anlatan samimi bir düşünce akışı. Karanlıkta bile umut vardır.
Ey okuyucu, bu mesaj sana! Kâh kahvenin köpüğünde bir hayal, kâh mırranın acısında bir sitem. Lakin, daha ziyade içten bir selam.
Zülfü Livaneli
