Şiir > Öyküsel
üzgün
Hep böyle mi olacak artık sabahlar.
İlk sabahım sensiz. / Hiçbir sabah bu kadar sessiz olmamıştı evimiz.
üzgün
İstanbul'un Sisleri, Hüzünlerin Gözyaşları...
karşıma kız kulesini aldım, sırtım salacağa demirli... / bir bardak çayımın tadı da
üzgün
Kimsesiz Sokak Çığlığı
Sabahın beşi gibi durgun ve soğuk gözlerin. Kirpiklerinden dağılır gibi iki sarhoş. Rüzgar şiddetini arttırsa uçacak
olumlu
Bekledikçe Arayış Sürüyor
Bekledikçe Arayış Sürüyor / Arayışlar aradı derinleri, / Demir kapılar
nostaljik
Sayıcı
onun işi köprüden geçenleri saymak / sonra köprüyü inşa edenlere rapor olarak sunmak.
nostaljik
Fosfor Yüzlü Yakamoz
Yolcular binip gitmiş alevden atlarına! / İçimin göklerine delişmen martıları /
karamsar
Her An Süprizlerine Hazır Ol.
Dünya yalanki şehir gercek olsun. / Yaş kalmadıki gözlerde ıslansın caddeler.
mizahi
Şişeler (Bektaşi Fıkrasından)
Hoca vaaz verirmiş, / Cemaat de dinlermiş. / Bektaşi’yi görünce,
nostaljik
Kamuran Bakışlı Bey
Gülüşünüz saf ve kirlenmemişti / Bakışlarım düşmemişti henüz yüreğinize. /
olumlu
Gülümse ve Sev
Ben... / Sabah kalktığında içine çektiğin çiçek kokusu, / Göğe baktığında gözünü kamaştıran güneşim / Gülümsediğinde
üzgün
Kaç Richter Ölçeğinde Sever İnsan?
Kalesi yıkılmış bir şehrin Fatih'i olsan neye yarar neye yarar neye yarar? /