"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
Göl, tüm bedeniyle şefkatle sarar sarışın, esmer ve kumrallarını. Kıyılarında koşuşturanların bacaklarını yalayan sular serinletiverir.
Gün geçmiyor ki, vahşi bir virüs insanlığı tehdit etmesin. AIDS, Kuş gribi, kene virüsü derken şimdi de Domuz gribi (H1N1) virüsü tir tir titretiyor insanlığı.
Hayatı yaşarken, bir çok nesneye ihtiyacımız olabiliyor.
Kabul ve retlerimiz, zamanla değişebiliyor.
Ahirimiz ve zahirimiz, zihnimize denkliğini kaybedebiliyor. Teslimiyet ve sadakat, kişilik yapısına göre önemlerini kaybedebiliyor.
Neyin peşindeyiz? Ne ölüden ders çıkartabilmekteyiz ne de diriden...Kördüğüm yumağı haline gelmiş insanlık...Sistem maalesef firavunların ölmesine müsaade etmiyor....Yeni firavunlar yeni
Bu kentte sokaklar, yağmurun geceye söylediği şarkıları dinleyerek uyurlar. Yağmur sabahın perdesini araladığında motor sesleri Varilci Sokağında yankılanır. Tersanede palamut, kıraça ve çinakop kasaları yaldızlanır. Sinsi bir ahmak ıslatan saçlarımızdan
Oysa ne muhteşem bir tansıktır menevişlenerek kıyılara vuran dalgaların ve martıların bir koro halinde bilmediğimiz bir dilde kim bilir kaç bininci kez tekrarladıkları o güzel şarkı eşliğinde bir hayaller okyanusunda daha önce hiç gitmediğimiz yerlere tek gidişlik bir biletle seyahat edebilmek.
Hedefe tırmanmak... Zirveyi adım be adım hesaplayarak tırmanmak. Nefes nefese bir tırmanıştan sonra soluklanırken, geriye dönüp bakmak. Ve zirvede ; başlangıç noktası gittikçe küçülürken o nispette büyümek. Varılan noktada hissedilen gurur, ayaklar altındaki seyre eş şimdi. İşte, o en tepedeyken alınan keyif bütün yorgunluğa değiyor artık.
“Seyahat ediniz sıhhat bulunuz”…
Peygamber Efendimiz(sav)’in bu tavsiyesinin günümüzde daha çok ihtiyaç duyulmaktadır. Zira, şehirlerin yaşam şartları teknolojik gelişmeler ve modernizmin getirdikleri insanımızı stres denilen çağın hastalığı ile tehdit etmektedir. Bu hastalıktan kurtulmanın en önemli ilacı da seyahat olmalıdır, diye düşünüyorum
Nemrut’a gitmeyi dağ
Sordum kendi kendime..Ya her gün yaşasak bu cehennem sıcaklarını hâlimiz ne olacak?Düşünsenize 90 günlük yaz mevsiminin her günü aynı sıcaklıkta geçiyor.Bu sıcaklıklara nasıl dayanabilecektik bunca nem baskısı altında?
Deniyordum, dönüyordum, dalıyordum ve bir daha saate bakıyordum, çok fark eden bir şey olmamıştı şimdide 5.35’i gösteriyordu. Kalkmalıydım, zorundaydım, zamanı durduramazdım, oyalanazdım, duyarsız kalamazdım
Bir küçük nilüfer gibiyiz...Gölden bağımsız gibi görünsek de tamamen ayrılmaz köklere göle bağlıyız.
Arkadaşım Cuma günü sınıfıyla yürüyüşe gelmemi istediğinde önce biraz duraksadım. Çünkü, o gün benim boş günümdü; ya uykumdan fedakarlık ederek yürüyüş fırsatını değerlendirecektim, ya da boş verecektim. Her şeyi öğrenme hissim ağır basınca, evet, dedim.
Sonsuz ve evrensel doğamızdan (Yaratılmış iyiliklerle bütünlüğümüzden) tek Yaratan'a inanan bir hakikate doğru derin bir yolculuk içerisindeyiz. Bu yolculuğun dışında yürüyenlerle beraber yürümek bence o kadar da doğru olmaz.
Görünen ve görünmeyene ait tek hak din İslamiyettir. Bu yüzdendir ki, hak olan, hakikat olan değerler en
Ateşe verdiğimiz kürenin acı çığlıkları arasında kaybolmaya yüz tutmuş bir ağaç...
Bana göre içinde yaşadığımız şu kâinat oldukça fantastik bir âlem. Bütün bu evrenin ve bilemediğimiz tüm kâinatların yazarı olan sanatkârın karşısında hayran olmadan duramıyoruz.
Bazen nasıl bir ülkede yaşadığımızı ve nasıl bir toplum olduğumuzu anlamakta güçlük çektiğimi itiraf etmeliyim.
Şimdi zaman yaprakların düşüşüne gizlenmiş kitabı okuma zamanı. Açın pencereleri evinizin önündeki ağacın dalındaki yaprakları okuyun, okuma yazmanız varsa tabii ki
