Meraklı Eşek Arısı: Yani dine karşı değildin. Sokrat: Tabii ki değildim. Ancak din adına insanların sömürülmesine karşı olduğum gibi, din uğruna insanların öldürülmesine de karşıyım. Yobazlar, kendi inandıkları dini kabul etmesi için insanları davet ediyorlar. Eğer bu davet reddedilirse o insanları öldürüyorlar. Yani inançlarına göre, cennete gitmesini sağlamayı

Facebook’u açıyorum. Uzun süreli gözlemlerden sonra face geyiklerini öğrendim galiba. Bir süre, sanal sanal zaman geçirmek iyi geliyor. İyi geliyorsa, gülüyorsam kırk yılda bir, hoşbuldum valla... Yalnızlıklar yurduna hoşbuldum... “Hoşbuldum anasını satiiim !” değil tabi... Satmasam iyi olur ama Sophie’nin seçimi gibi bir seçim yapacaksam, babasını satmayı yeğlerim

Mizansende kayıp ruhlar senfoni okestrasının, sabah düşleri yağıyor bedenime, tüyler ürperten bir melodi saatine göre.
Oysa hiç yapmazdı bunu , tek jetona bir sabah şarkı çaldırmazdı.İstemezdi düşlerin bedenime ondan önce değmesini.

Gri bir bulut gelir kentimin tepesine ve mutsuz maskelere döner tüm yüzler, her yüzde gülümsemeni ararken anlamsız ve manasız karakterler tanırım kadın kılığına girmiş ucubelerden, korkarım mutsuzluktan ve ben seni özlerim..

Herkesin hayatında yazılmaya ve okunmaya değer birçok şey vardır.

Ağzı olan konuşuyor” diye halk arsında sıkça kullanılan bir söz vardır..
Ağzıma almaktan hiç hoşlanmadığım bu sözü nedense ben de şimdi kullanmaya başladım.
Ağzı olan konuşuyor!...
İyi de herkes niye bir başkasının ağzıyla konuşuyor?!..
Bu insanlar kendi öz ağızlarıyla konuşmayı

. Maskelere sığınırken bazan anlamsız şarkılara ağlarken yokluğunda, tüm şarkıları senin için yazıldığına inandırırken kendimi ve tüm kelimelerin varlığını varlığına sebep bellerken anladım; varlığın mutluluk sebebimdi, yokluğun hüzün.

Basit bir insanım, basit bir insanım.Tıpkı musluktan damlayan bir su kadar ucuz bir insanım. Ben ne bir kiri temizleyebilirim ne de coşkun sular gibi çağlayabilirim. Sadece küçük bir suyum. Dışarda bardaktan boşalırcasına yağmur yağsa da, ben kendi bozuk dünyamda su koyuveren bir damlayım. Ne bulutları bilirim, ne de

Bazen itiraf etmek gerekir, kendine kendini.

Kendimi boğuyordum ettiğim vedalarda. Başarılı olamıyordum, veda ettiğim yere yapışıp kalıyordum, veda ettiğim yerde can veriyordum.

Hayatın lolipop şeker olmadığını ben de biliyordum ama bize -başta- hayatı lolipop şeker gibi sundular…
Lakin yedirmediler…

'aşk'i̇nsanin Kendi̇ İçi̇ndeki̇ Güzelli̇kleri̇ Başkasina Yüklemesi̇di̇r,'sevgi̇'i̇se İnsanin Kendi̇ İçi̇ndeki̇ Güzelli̇kleri̇ Başkasinda Bulmasidir.

geçmişteki gerçekler...

alışmak, üretmek ve kazanmak adına bize söylenenlerin yalan olduğunu biliyorum. Sabahın köründen akşamın karanlığına kadar ağır işlerde çalışan insanların her fırsatta yorgun bedenlerini biraz olsun dinlendirebilmek için uyumaktan başka çareleri mi var?

Vakit tamamdır.Şair yaza durur içinden geçenleri.
Ama ne halinden anlayan çıkar ne de bir daha yüzüne gülen.

Sadece buydu aşk, bu kadarına sıkışıp kalabilmekti...

Kullandıkları arabalarla kıyaslarlar beyinlerinin emiş gücünü. Bolca alkolle, süspansiyonlarını bozarlar. Hepsinin torku düşüktür, zekâları gibi. Çünkü diğer insanların aksine hayatta kalmak için zekâya ihtiyaçları yoktur. Yeterli mevkileri, lüks arabaları ve paraları vardır.

Bu samimi iç monolog, uykusuz gecelerde tavana bakarak kendimizi sorgulama alışkanlığından kurtulma kararını anlatıyor. Yazar, geçmişi tekrar tekrar sorgulamaktan, gece vakti kendini yargılamaktan vazgeçiyor. Artık düşünceleriyle barışık, hayatı daha hafif almaya kararlı ve uykuyu hak olarak görüyor. İnsanın kendisiyle olan iç hesaplaşmasını mizahi bir dille aktaran, rahatlatıcı bir

Hem katilim hem maktul.Kendi cenazemi kaldırır ellerim.Kendi cenazeme ağlar gözlerim. Peki neyim ve kimim ben.Hem Kürt hem Afrikalı mı? Bir Türk’ün gururunu taşır mı bedenim? Bir Yahudi’nin helakini yaşar mı gecelerim? Kör karanlık sularda boğulur mu gülüşlerim? Dudaklarımdan yankılanır mı Kızıldeniz’in

Bu kadar zor mu özgürlüğün kollarına bırakmak kendimizi?