"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."
Yaşlı bir ebeveynin çocuklarına yazdığı içten ve duygusal bir mektup. Yalnızlık, yaşlılık ve kuşak çatışması temalarını işlerken, anne kaybının acısını ve çocuklarıyla olan iletişim zorluklarını samimi bir dille aktarıyor. Yaşlanmanın kaçınılmazlığı ve hayatın belirsizliği üzerine düşündürücü bir metin.
Bazı günler, dün akşam ne yemiştik, bugün günlerden neydi, ayın kaçıydı hatta biz hangi aydaydık yahu! gibi utanası sorular soran bizler, nedense iç dünyamızın günlüğünü tutmaya gelince hafıza profesörü kesiliriz. Hele canımızı yakan olayları mumyalamakta üstümüze yok. Öyle arada bir de değil sık sık geçmişe döner bizi rahatsız
sadakat, gönüllerde açan dostluk çiçeğinin her daim canlı kalmasının en güzel sebebidir.
Bir kadin icin olabilecek olan en kotu seyi yasamisti. Dovulmustu Bir, iki, uc derken artik rutine baglamisti dovulmeleri Bu yuzden kimse tekrar onun gibi sevmesin, sevip de yaralanmasin istiyordu. Tam birini sevdiginde, tekrar deger verdigini hissettiginde vazgeciyordu. Gece karanliginda yastigina akan gozyaslari hep bu yuzden
Yetinmek, yani azına kanaat etmek alışkanlıklarına bağlı insanların tembellik etmeye makul sebebidir. Yetinmek, seçeneksiz kalmayı gönüllü kabul etmektir.
Kabul edelim ki yasadiklarimiz ve de hikayemiz ne kadar farkli da olsa gun sonunda milyonlarcasindan sadece bir tanesi... Dunya icin siradan gelecek, belki hatirlanmayacak bile ama benim dunyam icin hep bas yapit olacak.
kasabıyla yaşayan bir kuzuyum. bana bıçak sırtında yaşam sunuyor. ve diyor ki sana bu dünyada ne bıçaklar gösterdim, ne satırlar hediye ettim. hala seni sevmediğimi mi söylüyorsun. ulan senin sevgin dağda biten ota benzer, senin bir emeğin var mı bana onu söyle.
Artık zamanı gelmiştir. Bir mektup yazmalıyım sana. Ne zamandır aklımda. İlla hemen yazmalıyım çünkü ertelersem öylece kalır. Beyaz kâğıda, zarflı marflı. Yazıp telefonuna gönderdiğim cümleler eninde sonunda uçup gidiyorlar. Ya hafıza kartın kayboluyor veya telefonun bozulunca tamircide siliniyor. En iyisi gerçek bir mektup yazayım sana. Beyaz kâğıdın kenarına
Mektubuma bu şiirle başlamak istedim. Çünkü sen derdin ki kelebekleri incitmek istiyorsan gülleri kanatlarından kır. İşte bu yüzden seni mutlu etmek için gül kokan mısralarla başladım mektubuma mor kelebeğim.
Düşünsene öyle bir organ ki tek başına, yalnız ve tüm vücudun yaşam kaynağı... Asla durmuyor, asla yılmıyor, kah ara ara dinlenme moduna geçiyor, kah sinirden dolayı tüm vücudu inletiyor ama asla pes etmiyor, hep ama hep çalışıyor...
Doruklara çıkıp sonra kendini bırakarak kaymak ne güzel!Bedeninin kontrolünü kollara ve bacaklara vermek ne güzel! Titremek sarsılmak ve oh çekip rahatlamak ne güzel! Sert kayalardan içinin bir su gibi sızması, akmak ne güzel! Beyninin bir pamuk gibi aşk rüzgarıyla savrulması
ve tüm yaralarını sarması ne güzel!
Samimiyetsiz sevgilerin, ilişkilerin ve aşkların bitmesinin gerektiğine vurgu yapan bir anlatı.
Zamanın geçmekte olduğundan haberdar olduğumuzun bilincinde olarak yapıyoruz bunu. Neredeyse ölüm dozunda alınmış bir uyuşturucu müptelası nahoşluğunda unutmak istiyoruz, zamanın nasıl geçtiğini.
haksız olduğumuz konularda yapmış olduğumuz yanlışların görülmesi, doğruyu görebilmemiz için işaret edilen yolun gösterilmesine; yani karşımızdakilerin bizleri eleştirmesine neden izin vermiyoruz?
Kendimizin hayatında başrol oynamaya çalışırken aslında başkalarının hayatlarında figüranlıkmı yapıyoruz diye düşünmeden edemiyorum artık.
"Bak dostum, sana bir şey söyleyeyim mi? Benim kafamda dönüp duran duygulara sen bir isim taktın ya, hah işte o taktığın isim sensin! Masanın üstünde hararetle bana söylenerek yazdığın reçetedeki ilaçları al, k..çına sok! Benim o ilaçları içmeye niyetim yok aslan parçası. Seni gölgelerinden korkan normal insan seni!"
