"İnsan, anlattığı hikâyeler kadar yaşar. — Gabriel García Márquez"
"İnsan, anlattığı hikâyeler kadar yaşar. — Gabriel García Márquez"
İnsanların kendi doğrularına olan inançları ve bunların gerçekliği üzerine düşündüren, toplumsal normlar, adalet ve ego kavramlarını sorgulayan, güzellik algısı üzerinden doğruluk kavramını tartışan felsefi bir deneme. Herkesin doğrusunun kendine ait olduğu düşüncesini eleştirel bir bakış açısıyla ele alıyor.
İnsanlar incir çekirdeğini doldurmaz şeyler yüzünden, hem birbirlerinin kalbini kırmakta, hem de geri dönülmeyecek hatalara sebebiyet vermektedirler zaman zaman... Bir saniye öfkeye hakim olamamak, yıllarca ceza evinde ömür tüketme neticesine götürmektedir kişiyi... Meşhur atalar sözünü aklımızdan çıkartmayalım ''Öfkeyle kalkan zararla oturur.''
Üç deli fıkrası var.
Bazen apartman yöneticilerinede başkan dendiği oluyor. Yaşar'ın bakkal da ayaküstü sohbet ediyoruz, hem de arkadaşlar dıgıdık (At yarışı)oynuyor, iyi oynayıp iyi tutturan bir çocuk var; başkan aşşağı başkan yukarı, insanın ağzıda alıştı mı söylemeden duramıyor kelimeyi...
Vaktiyle Sakaryaspor; kendisinin yıllar sonra en iyi seviyesindeyken, arkasını toparlayacak düzgün bir kaleciyi bir türlü bulamadı... Niye? Kalecileri hep falsoydu... Kah bilekleri burkuluyor, kah topa vurdukları için sakatlanıyor, kah ise inatları inat olduğundan, beş golü dahi kalelerine almaktan çekinmiyorlardı.
Bizim fanatik erkeklerimizin bu konulara azıcık da olsa dikkat etmeleri gerekir... Artık yeni evlenecek kızların karşısına çıkacak damat adaylarına kayınpeder ve kayınvalide ''Oğlumuz futbol hastası mı değil mi, televizyonda maç seyretmeye dalarda kızımızı ihmal eder mi?'' diye de soruyorlardır belki de...
hayatımızda yer alan, dünyamızda değişiklikler meydana getiren değişikliklere neden adapte olamıyoruz?
Bugün hâlâ anlamlandıramadığım olaylar olduğunda içimden sadece şu cümle geçiyor:
\*\*"Rabbim, ben şu an göremiyor olabilirim. Ama Sen mutlaka daha iyisini biliyorsun."\*\*
